amonь

amonь, -a indecl. m., nom. propr.
etiam:

ammenь (sub 1), amosь (sub 2)

M, Br, Ps, C, i Fg Fr(Comm) Par Epist
HR
EN
GR
LA

1. Amon; Ammon; — Ἀμμών; Ammon; – gens semitica secundum Ammon filium Lot appellata: o trihь nečistihь s(i)novь amonь (adj.?)

BrVO 447c N₂ 255c υἱῶν Ἀμμων filiorum Ammon Am 1,13; slišahь ponošeniê moêvь i prêtikaniê s(i)novь amonь (adj.?) BrVO 459a N₂ 259b υἱῶν Ἀμμων filiorum Ammon So 2,8; moavitêne i agarini s’v[v]eĉaše se s c(êsa)remь gevalomь i am’menomь PsFr 68d μετὰ τοῦ βασιλέως … Ἀμμών ComMPS 82,8; – exh.

2. Amon; Amon; — Ἀμώς, Ἀμών; Amon; – rex Iuda, unus e maioribus Christi: manasiê že rodi amona amonь že rodi osiju MVat₄ 211b CPar 233r amosa amosь FgEpist 2d ἐγέννησεν τὸν Ἀμώς, Ἀμὼς δὲ ἐγέννησεν genuit Amon. Amon autem genuit Mt 1,10; v d(ь)ni isaie (sic!) s(i)na amona c(êsa)ra ijudeva BrVO 458a Ἰωσίου υἱοῦ Ἀμων Iosiae filii Amon So 1,1 || ammonova Vat₅ 236b N₂ 258d Pm 180b Bar 289a; – exh.

3. pro Aman v. amanь

Cf.

S