varava . baraba

varava . baraba, -i m., nom. propr.

varava occurrit in M; Br; baraba, barabas’ et barabanь tantum in CPar M; Br; CPar

etiam:
M, Br, i C Par
HR

Baraba

EN

Barabbas

GR

Βαραββᾶς

LA

Barabbas; – latro, quem Pilatus ad petitionem Iudacorum Christi loco dimisit

bê že togda naricaemi varava razboinik’ MVat₄ 81a barabas’ CPar 251v ὁ λεγόμενος Βαραββᾶς qui dicebatur Barabbas Mc 15,7; kogo hoĉete da otpuĉu vam’ varavu li ili i(su)sa MVat₄ 76a barabana CPar 243v τὸν Βαραββᾶν Barabbam Mt 27,17; bêše bo baraba raz’boinikь CPar 263r ὁ Βαραββᾶς Barabbas J 18,40; kako obratil mi se esi v gorestь da me prigvozdil bi a varavu pustil bi BrVO 239a Barabbam dimitteres.

Cf.

SMA