varava . baraba, -i
m., nom. propr.
varava occurrit in M; Br; baraba, barabas’ et barabanь tantum in CPar M; Br; CPar
etiam:
M, Br, i C
Par
HR
Baraba
EN
Barabbas
GR
Βαραββᾶς
LA
Barabbas; – latro, quem Pilatus ad petitionem Iudacorum Christi loco dimisit
bê že togda naricaemi varava razboinik’ MVat₄ 81a barabas’ CPar 251v ὁ λεγόμενος Βαραββᾶς qui dicebatur Barabbas Mc 15,7; kogo hoĉete da otpuĉu vam’ varavu li ili i(su)sa MVat₄ 76a barabana CPar 243v τὸν Βαραββᾶν Barabbam Mt 27,17; bêše bo baraba raz’boinikь CPar 263r ὁ Βαραββᾶς Barabbas J 18,40; kako obratil mi se esi v gorestь da me prigvozdil bi a varavu pustil bi BrVO 239a Barabbam dimitteres.
Cf.
SMA