valaamь . valamь, -a
m., nom. propr.
etiam:
Br
HR
Balaam
EN
Balaam
GR
Βαλαάμ
LA
Balaam; – filius Beor, hariolus a rege Balae rogatus, ut populo Dei malediceret
ostaviše pravi put’ zabludiše vslêdivše valama veorova BrVO 290a N₂ 147b ἐξακολουθήσαντες τῇ ὁδῷ τοῦ Βαλαάμ secuti viam Balaam 2P 2,15; ot prêdnih’ valama prov’zvêčeniem’ nauĉeni BrVO 77a N₂ 47c valaama Vat₅ 47a de antiquis Balaam praenuntiationibus; svedoĉstvo vzdaem’ ot ĉisla gl(agol)juĉu valamu BrVO 56d Vat₅ 32b N₂ 33c Bar 110c dicente Balaam.
- Exh.
Cf.