benediktь, -a
m., nom. propr.
etiam:
benedikь, bênêdiktь
M, Br, Ps, Rit, C, i RegBen
Par
Par i Tk
HR
Benedikt
EN
Benedict
GR
LA
Benedictus; – abbas, ordinis Monachorum Benedictinorum conditor, 21. Mart. (noviter 11. Iul.), in missali glagolitico MVat₄ occurrit etiam 22. Mart.
benedikt že red(o)vanь i m(i)l(o)st(i)vb otrokь BrVat₅ 100b benedik’ N₂ 411c Benedictus; marča .ī.b̄. (=22) benedikt MVat₄ 182a .ī.ā. (=21) benedikta op(a)ta Nov 194b Roč 155a Lab 157d in sancti Benedicti abbatis; početakь regulê i prologa s(veta)go benedikta op(a)ta RegBen 1a; egda bratiê reda s(veta)go benedikta shodet se na kap(i)t(u)lь RegBen 50a; priê redь s(veta)go benedikta BrVat₅ 180b; i b(la)žênoga bênêdikta čast(ь)n(a)go opata RitSegn 52r.
Cf.
SMA