belaimь

belaimь, -a m., nom. propr.

per falsam decompositionem vocis latinae Debelaim

etiam:

bêlimь

Br
HR

Debelaim

EN

Diblaim

GR

Δεβηλαίμ

LA

Debelaim; pater Gomer, uxoris Oseae prophetae

ide i priêtь gomorь deĉerь ot belaimь BrN₂ 254a Pm 179c Bar 287d ot bêliamь Vat₅ 234c θυγατέρα Δεβηλαιμ filiam Debelaim Os 1,3 ⟧ devilaimlju VO 445b.

- Exh.