belaimь, -a
m., nom. propr.
per falsam decompositionem vocis latinae Debelaim
etiam:
bêlimь
Br
HR
Debelaim
EN
Diblaim
GR
Δεβηλαίμ
LA
Debelaim; pater Gomer, uxoris Oseae prophetae
ide i priêtь gomorь deĉerь ot belaimь BrN₂ 254a Pm 179c Bar 287d ot bêliamь Vat₅ 234c θυγατέρα Δεβηλαιμ filiam Debelaim Os 1,3 ⟧ devilaimlju VO 445b.
- Exh.
Cf.