amanь

amanь, -a m., nom. propr.
etiam:

amonь

Br
HR
EN
GR
LA

1. Aman; Haman; — Ἀμάν; Aman; – Medus super omnes principes regni ab Assuero rege elevatus: egda slišalь bê amanь BrVO 403d N₂ 236c Vat₅ 217c Ἀμάν Aman Est 3,5; c(êsa)rь asuerь vznese amana s(i)na amatitina … ot(ь) kolêne agagova … nada vse vladiki eže imêše BrVO 403c N₂ 236d Vat₅ 217b Ἀμάν Aman Est 3,1; poklanahu se amanu BrVO 403c N₂ 236c Vat₅ 217b προσκυνοῦν αὐτῷ adorabant Aman Est 3,2; metanь bisi žrêbь v skiniju … pred’ amanomь BrVO 404a N₂ 236c Vat₅ 217c coram Aman Est 3,7; vnidosta že c(êsa)rь i amanь da pila bista s c(êsa)riceju BrVO 407a N₂ 238b Vat₅ 219a Ἀμνάν Aman Est 7,1; obrête amana na v postêlju vpadša BrVO 407c N₂ 238c Vat₅ 219b Ἀμνάν Aman Est 7,8; i da i amanu s(i)nu amadatiinu BrVO 404b N₂ 236d amonu Vat₅ 217c τῷ Ἀμάν dedit eum Aman Est 3,10; obêšen že bivь amanь na drêvê eže ugotovalь bêše mardočeju BrVO 407c N₂ 238c obêšenь b(i)si t(a)koe amanь na mučilê eže ugotovalь bêše namanь (sic!) mardočeju Vat₅ 219b καὶ ἐκρεμάσθη Ἀμὰν ἐπὶ τοῦ ξύλου ὃ ἡτοίμασεν Μαρδοχαίῳ suspensus est itaque Aman in patibulo quod paraverat Mardochaeo Est 7,10; – exh.

2. pro Amandus v. amandь

Cf.